#सहजोक्त.

#सहजो्क
तीन सव्वातीनची वेळ.नागपुरी उन्हाळ्याची टळटळीत दुपार. कॉलेज संपवून मी शांयपणे कारने घराकडे यायला निघालेली. सवयीचा रस्ता. उन्हामुळे वर्दळ कमी. गाणे ऐकत सावकाश गाडी चालविण्याचा माझा शिरस्ता.  जाटतरोडी भागातील बुद्धविहारापाशी चारपाच गावराणी कुत्रांचा गोंगाट सुरु होता. मला वाटलं ,आपापसात भांडत असतील. पण बघितलं तर ते सगळे मिळून एका बकरीच्या छोट्या पिल्लाच्या मागे लागले होते. न् ते पिल्लू जिवाच्या आकांताने अोरडत पळत होते. कुत्रे त्याच्या मागेच. माझी कार जरा समोर गेलेली. मी करकचून ब्रेक दाबले. कार बंद केली. बघते तर समोर एक व्यक्तीही बाईक वळवतच होता त्या पिलाच्या केविलवाणा अावाज ऐकून . तोच म्हणाला ,"ताई ,थांबा तुम्ही ,मी बघतो".
मी थांबून बघतेय.
 ते दोन ते तीन मिनिटं .....माझा थरकाप उडालेला. भयंकर क्रौर्य दिसलं त्या जनावरांमध्ये... .बघवत नाही असं अमंगळ, हिंसक दृश्य....
 मी थांबलेलीच होती. वस्तीतले काही जण धावले न् कुत्रांना पिटाळून लावले. ते बघीतले न् मी परत निघाली माझ्या घराकडे.
 माझ्या साठी हे सारं अकल्प ,अघटितन् आकस्मिकच होते. अजूनही त्या पिलाचा भेदरलेला चेहरा डोळ्यासमोर येतो न् भयग्रस्त ,असहाय वाटतं......
 कोणत्याही निरागस जीवाला सुखाने जगता यावे हीच नियंत्याला प्रार्थना !
 ©डॉ. प्रज्ञा देशपांडे.